Hallo allemaal,

 

Welkom op mijn web-log! Ik heb deze log gemaakt omdat ik een plekje nodig heb om van me af te schrijven. Zowel over positieve als negatieve dingen. Misschien zal het vaker negatief zijn, omdat ik dan gewoon meer behoefte heb om te schrijven, dat weet ik nog niet.

 

Ik zal me eerst even voorstellen, dan weet je met wie je te maken hebt! Ik ben Lisa (is wel een schuilnaam), en ben momenteel 18 jaartjes jong. Ik zit in het eindexamenjaar van het vwo, wat betekent dat ik volgende week met de examens begin. Spannend! Volgend jaar hoop ik te gaan studeren.

 

Verder heb ik anorexia (hoewel ik het daar eigenlijk niet mee eens ben..). Daar zullen mijn logjes misschien vaak over gaan, althans, over mijn strijd met eten. Ik doe hard mijn best, maar het is erg moeilijk. Verder heb ik dingen meegemaakt, waardoor ik ben geworden zoals ik ben. Misschien later meer daarover.

Tsja, wat kan ik verder nog meer zeggen? Ik ben een doodgewoon, saai meisje eigenlijk. Ik houd van tekenen, lezen en the sims spelen.

 

Als je vragen hebt, stel ze gerust!

 

Liefs, Lisa

Lieve allemaal,

 

Ik wou even laten weten dat ik vanaf morgen (zaterdag dus) anderhalve week op vakantie ben. Dan kan ik waarschijnlijk niet op mijn puntje komen :-(

 

Liefs, Lisa

Ik heb een brief geschreven, getypt eigenlijk. Naar hem. Ik ga hem niet opsturen ofzo, maar het lucht op om het allemaal op te schrijven. Het is of ik het nu niet alleen van me af typ, maar of ik het ook aan hem typ. Een belachelijk idee, dat weet ik, maar het lucht op.

 

 

R......,

 

Uren heb ik zitten nadenken over hoe ik deze brief zou beginnen. Beste R..... vond ik niet gepast, ik vond het te aardig. Daarom alleen jouw naam. Ik wil dat je weet wat je mij hebt aangedaan, welke pijn ik doorstaan heb. En welke pijn ik nog elke dag voel.

 

Misschien 'ken' je mij helemaal niet meer, weet je niet meer wie ik ben. Maar ik weet helaas nog maar al te goed wie jij bent. Elke keer als ik iemand zie die op jou lijkt raak ik in paniek. Overal zie ik jou. Steeds weer voel ik jouw handen, zie ik jouw blik. Misschien ben jij allang vergeten wat jij hebt gedaan. Of misschien heb je het bij meer meisjes gedaan. Onschuldige meisjes, die jou helemaal niets gedaan hebben.

 

Waarom? Dat vraag ik me nog elke dag af. Waarom heb je mij zoveel pijn gedaan? Hoe kún je iemand zoveel pijn doen? Heb jij geen geweten? Voel je je schuldig? Ik in elk geval wel. Elke dag overvalt me het schuldgevoel weer, en ik krijg het niet uit mijn hoofd. Ik vraag me steeds weer af of het toch niet mijn schuld was. Of ik geen aanleiding gegeven heb. Ik heb verdomme 'nee' gezegd. Hoorde je het niet? Begreep je het niet? Of wilde je het gewoonweg niet begrijpen? Ik dacht altijd dat 'nee' ook werkelijk 'nee' betekende. Dat je van een 'nee' geen 'ja' kon maken. Blijkbaar toch wel.

 

Door jou vertrouw ik bijna geen mensen meer. Schrik ik als ze me onverwacht aanraken. Ben ik bang als ze te dichtbij komen. Hoe kan ik ooit op een normale manier een relatie hebben met iemand? Ik droomde er altijd van om te trouwen, misschien wel kinderen. Maar nu, nu zie ik dat absoluut niet meer zitten. Ik moet er niet aan denken. Ik ben te bang dat ik iemand tegen kom die hetzelfde doet als dat jij gedaan hebt. En dat kan ik niet nog een keer aan.

 

Bijna niemand weet wat jij mij gedaan hebt. Ik ben te bang dat ik jou nog eens tegenkom en dat het weer gebeurt. Of erger, dat je mijn vriendinnen iets doet. Ik ben nu toch al kapot, maar mijn vriendinnen nog niet. Dat wou ik ook zo houden. Ik wil niet het risico lopen dat ze hetzelfde als mij moeten doorstaan. Degenen die het wel weten, kunnen ook niet veel doen. Helaas valt de tijd niet terug te draaien. Door jou durf ik bijna niemand mijn gedachten toe te vertrouwen. Ik schaam me te veel voor wat jij gedaan hebt.

 

Zelfs 's nachts komt het terug. Je bent zelfs 's nachts niet uit mijn gedachten. Je komt terug in mijn nachtmerries. Daardoor slaap ik heel slecht, ben bang om het licht uit te doen, om te gaan slapen. Ik word vaak huilend en in paniek wakker.

 

Ik hoop dat je ooit weggaat uit mijn gedachten, uit mijn leven. Je hebt mijn leven kapot gemaakt. Door jou leef ik elke dag in angst. En weet je, eigenlijk ben je het helemaal niet waard om mijn leven zo te verpesten. Ik haat jou, maar ik haat mezelf nog meer.

 

Ik hoop dat je ooit zult inzien hoeveel pijn je mij hebt gedaan, wat je allemaal kapot hebt gemaakt. En eerlijk gezegd hoop ik ook dat jij op een dag net zoveel, zo niet meer, pijn zult voelen als dat ik gevoeld heb en nog altijd voel. Het is een hel, en jij bent de enige van wie ik vind dat jij die ook eens moet doorstaan. Misschien dat je dan respect krijgt voor mensen. Ooit.

 

Lisa

Het gaat niet, ik weet het niet meer. Hij is hier, maar toch ook weer niet. Hij moet weg. Hoe moet ik in hemelsnaam rustig blijven? Ik kan het niet allemaal. Ik ben zo bang. En ik weet niet eens voor wat allemaal. Hij moet weg. Wanneer gaat hij eindelijk weg? Ik wil niet. Ik kan niet eens meer normaal ademen. Hoe moet dat? Ik kan niet, ik ben op. Ik ben zo moe. Hij moet weg. Mijn schuld. Angst. Ik kan niet, ik kan het gewoon niet meer.

 

Edit 27-05-08:

Chapeau voor degene die mij nog snapt. Nu ik het zo nog eens overlees, schaam ik me echt dood. Ik was gisteren een beetje in paniek (weer al..). Ik kon gewoon niet rustig worden, en liep helemaal te hyperventileren. Uiteindelijk heb ik in een plastic zakje geademd, en toen ging het langzaam wel weer wat beter. Ik kan niet eens ademen..

Ik was er zeker van dat hij er was. Nu weet ik dat dat een stomme gedachte was, want dat kán gewoonweg niet. Maar gisteren was ik er van overtuigd.

Nu gaat het weer beter gelukkig. Ik vind het eng, die paniekaanvallen. En ik weet ook niet goed hoe ik er mee om moet gaan. Nu ben ik alleen doodzenuwachtig voor het examen vanmiddag nog.

 

Liefs, Lisa

 

 

Ik háát examens, serieus. Teksten gaan nog wel een beetje. Die kan ik niet, maar daar kun je tenminste niets aan doen, daar kun je niet voor leren. Maar vakken als wiskunde en economie.. Het is een ramp. Ik raak steeds in paniek en heb het dan ook helemaal verknald. Daar gaan mijn goede cijfers. Ik stond er best goed voor, maar nu, nu gaat dat allemaal omlaag. Áls ik tenminste slaag, want dat betwijfel ik ook ten zeerste. Ik zat helemaal te hyperventileren en te trillen tijdens het examen. Ik schaam me dood. Welke idioot is er nu zo stom dat ze in paniek raakt? Dat ze zelfs even uit de zaal moet?

 

Gisteren ben ik bij de huisarts geweest. Ik heb meteen ook even gevraagd of je ouders het moeten weten als je bloed laat prikken. Tenminste, of ze te weten komen waarop je bent getest. Ik ben echt bang. De huisarts zei dat ze in elk geval niet komen te weten wat er getest is. Toch weet ik nog niet of ik het ga doen. Ik ben bang voor de uitslag. Stel nu dat er iets negatiefs uit komt, dat ik doodga. Ik weet niet of ik dat wel wil weten. Ik wil gewoon niet dood. En als je dood gaat kun je er toch niets aan veranderen, dus kun je het net zo goed niet weten. Ik ben gewoon zo bang.

 

Met eten heb ik het ook even erg moeilijk. Ik wil niet meer eten. Hoe minder ik eet, hoe minder ik voel. Ik wil niets meer voelen, hém niet. Waarom is eten toch zo moeilijk? Iedereen eet. Je moet eten om te overleven. Met mijn verstand weet ik het maar al te goed. Maar ik wil niet aankomen. Ik wil niet nog dikker worden. En ik vind het stom om te zeggen, maar ik ben bang dat als ik eet en aankom, dat ik er dan (misschien) tóch beter uit ga zien. Dat wil ik niet. Ik wil niet aantrekkelijk zijn/worden. Dat is alleen maar meer reden zodat mensen aan je gaan zitten. Ik wil dat gewoon nooit meer. Ik weet het niet, ik wil gewoon opgeven, dat is zoveel makkelijker.

Tsja, en dan zijn opeens de examens begonnen. Heb er nu 3 achter de rug, nog 5 te gaan. Wat een ramp was het zeg. De eerste ging nog redelijk, maar gisteren tijdens wiskunde ben ik helemaal geflipt. Ik raakte in paniek en wist opeens niets meer. Zelfs alle makkelijke dingen, die ik thuis nog wel wist. Ik heb kei veel oefenexamens geoefend, allemaal voldoendes daarvoor gehaald. Maar nu...

 

Het enige positieve (of ja, positief is niet echt een goed woord) is dat ik het gezegd heb. Normaal zeg ik zulke dingen nooit op het moment zelf. Maar nu was het echt erg. Ik zat daar gewoon te janken. Ik mocht even de zaal uit, en ben toen wel weer iets rustiger geworden. Maar het examen ging echt bagger. Hoe moet ik in hemelsnaam slagen dit jaar? Ik heb echt onzin opgeschreven, wist het echt niet meer. Vandaag tijdens geschiedenis ging het ook niet echt goed, kon mijn adem weer niet onder controle houden. Eigenlijk was dat voor het examen al, toen lukte het ook al niet. En dat werd natuurlijk alleen maar erger. Weer even uit de zaal geweest (hoezo genant..) en daarna ging het wel beter en kwam er weer veel terug. Hopelijk wist ik toch nog genoeg.

 

Ik heb de moed zo langzamerhand wel laten vallen eerlijk gezegd. Ik kan het gewoon niet, ben er veel te stom voor. Welke idioot raakt nou telkens in paniek? Het zijn maar examens toch?

Nu ga ik in elk geval maar weer hard leren voor morgen. En maar hopen dat het dan beter gaat.

Het gaat niet. Er speelt vanalles en het is gewoon teveel allemaal. Ik weet het niet meer :-( Hoe moet ik nu rustig blijven? Ik kan dat gewoon niet.

 

Hij moet weg. Ik ben bang. Hij is hier niet, en zal hier niet kunnen komen, maar toch is telkens bij me. Telkens voel ik zijn handen, zie ik zijn gezicht. Zijn lach.. Ik voel me vies. Het is nu al een tijd geleden, maar toch gaat hij niet weg. Ze zeggen toch altijd dat tijd alle wonden heelt? Ik geloof er niet meer in. Het werkt niet, hij blijft. Eerst lukte het me een poos om vol te houden, om er niet over na te denken. Het als het ware vergeten, wegduwen. Maar het lukt niet meer. Overal zie ik hem. Ik ben ontzettend bang dat ik hem tegen kom. Met mijn verstand weet ik dat die kans piepklein is. Maar mijn gevoel zegt juist het tegenovergestelde.

 

Het is mijn schuld. Mijn schuld. Mijn schuld. Enkel en alleen die van mij. Misschien was hij psychisch niet helemaal in orde? Misschien hoorde hij mijn 'nee' niet? Misschien begreep hij het niet? Maar aan de andere kant, hoe kun je nu van een 'nee' een 'ja' maken? Was ik niet duidelijk genoeg? Heb ik aanleiding gegeven? Er zijn zoveel redenen om te geloven dat het mijn schuld was. Ik had gewoon meer moeten doen om hem tegen te houden. Nee zeggen was blijkbaar niet genoeg. Ik had hem een trap moeten geven, moeten slaan, íets. Maar ik kon het niet op dat moment. Ik schaam me er zo voor. Waarom ik? Waarom niet een ander meisje? Niet dat ik het iemand gun hoor, absoluut niet, maar waarom? Waarom zou iemand zoiets doen? Hoe kún je zoiets doen? Hoe kun je iemand zoveel pijn doen? Waarom? Ik snap het niet.

 

Ik haat hem zo, maar ik haat mezelf nog meer. Bovendien weet ik niet of ik hem wel mag haten. Wie weet kon hij er niets aan doen? En dan zit ik hem te haten om wat hij mij heeft gedaan, terwijl hij het misschien nog veel erger heeft. Ik wili gewoon dat hij weggaat. De tijd terugdraaien. Het vergeten. Maakt niet uit wat, alles is beter dan dit. Ik wil niet meer leven in angst, met paniekaanvallen.

 

Ik wil zo graag opgeven. Dat is zoveel makkelijker. Ik wil niet meer denken. Ik wil gewoon rust. Nee, eigenlijk wil ik (weer) gelukkig zijn. Echt gelukkig. Lachen omdat ik plezier heb, niet lachen omdat het moet. Niet telkens mijn masker op hoeven zetten. Telkens raak ik in paniek. Soms zelfs al als mensen bepaalde woorden uitspreken, of als ik er onverwacht iets over lees. Ik haat het. Er is wel iemand met wie ik praat, af en toe, maar zij is ook geen therapeute, en ik wil haar ook niet telkens lastigvallen. Op den duur krijgt iedereen toch genoeg van me als ik steeds maar blijf zeuren. Soms wil ik wel praten, maar ik durf niet. Ik schaam me voor mijn gedachtes en gevoelens. Soms heb ik de behoefte om steeds hetzelfde te vertellen. Wie zou daar nu niet gek van worden? Ik wou dat ik mezelf wat kon begrijpen.

 

Wanneer houdt het op allemaal? Wanneer kan ik zeggen dat ik hem vergeten ben? Zal ik hem ooit wel kunnen vergeten? Ik hoop het, want op deze manier kan ik ook niet verder. Ik schrik telkens heel erg als iemand plotseling achter me staat, of me plotseling aanraakt. Opeens zie ik alles weer voor me. Ik haat het.

 

Ik slaap ook nog eens heel slecht en dat is vooral nu, met de examens, erg onhandig. Ik heb moeite met inslapen, lig urenlang te piekeren. En ik durf ook niet te gaan slapen. Als ik slaap heb ik geen controle meer, dan kan er vanalles gebeuren. En, heel kinderachtig misschien, ik moet altijd een lichtje in mijn kamer hebben. Wie weet dat hij komt? Ik wil geen nachtmerries meer hebben. Het maakt me kapot.

 

Wat moet ik doen? Ik ben op, het gaat niet meer. Ik ben bang. Help?

De anorexia trekt weer. Ik wil wel eten, maar het is zo moeilijk allemaal. Ik wil beter worden. Ik wil gelukkig zijn. Ik wil niet dat (niet) eten mijn leven beheerst. Makkelijk dan, zou je denken. Maar nee, het wordt er juist alleen maar ingewikkelder door. Wat moet je doen als je het wilt, maar het niet gaat? Ik ben ontzettend bang om dik te worden. Ik probeer het steeds weer te relativeren, door te kijken naar mijn bmi en maten. Maar ergens geloof ik niet dat die kloppen. Mijn bmi zegt dat ik ernstig ondergewicht heb, en mijn maten bevestigen dat. Maar de spiegel zegt juist precies het tegenovergestelde. En ik, ik weet niet meer wat ik moet geloven. Mijn gezonde stukje zegt dat ik moet kijken naar de objectieve feiten. Maar het 'zieke' deel is sterker, heeft de macht over mij. Het lijkt me gewoon zo onlogisch dat de spiegel iets anders zegt dan dat het werkelijk is. Ik vind dat ik echt te dik ben, dat er nog wat kilo's af moeten. Maar dat mág niet.

 

Met mijn hulp loopt het ook niet zo lekker. Ik heb pas afscheid genomen van mijn oude therapeute, en zou een nieuwe krijgen. Dit is alweer een poosje geleden, en ik heb nog altijd niets gehoord. Ik krijg het gevoel dat ze mij niet willen helpen, dat ik er gewoon te dik voor ben. Waarom zeggen ze dat dan niet gewoon? Alles is beter dan dit, wachten in onzekerheid. Telkens maar weer afwachten. Om gek van te worden. Ik wil dat er nu eens een keer iets gedaan wordt, actie ondernomen wordt.

 

Ik heb het gevoel dat niemand het echt begrijpt. En dat is logisch, want ik begrijp het zelf nauwelijks. Ik heb steeds weer ruzie thuis. Ik word er zo moe van. Soms zou ik het gevecht het liefste op willen geven. Misschien kan ik het gewoon niet, is geluk niet voor mij weggelegd. Telkens maar weer die strijd.. Wanneer kan ik zeggen dat ik gelukkig ben? Wanneer zal ik mezelf eindelijk kunnen accepteren? Ik heb mijn eetpatroon al wel een stuk opgebouwd, het is al veel meer dan dat het eerst was. Ik ben bang dat het te veel is nu. Dat ik aankom, en dat het niet zal stoppen.

 

Het liefst wil ik afvallen en gelukkig zijn. Maar ik weet dat deze twee dingen niet samen gaan. Ik zal moeten kiezen, voor een gelukkig en gezond leven, of een leven met anorexia. Ik wil gaan voor het eerste, echt waar. Alleen soms zie ik het allemaal gewoon niet meer zitten. Ik ben er inmiddels wel achter dat afvallen niet gelukkig maakt, dat je er alleen maar ongelukkig van wordt. Maar maakt aankomen wel gelukkig dan? Men zegt altijd dat ik het allicht kan proberen. Als het niet gelukkig maakt (op lange termijn), dat ik dan altijd weer terug kan naar het niets eten op een dag. Dat is op zich wel waar. Maar dan moet ik eerst aankomen, dik worden. Nee, nog dikker worden dan ik nu al ben. Is dat het wel waard?

 

Soms ben ik jaloers op mensen die wel normaal met eten om kunnen gaan. Ik raak in paniek als ik zie dat iemand minder eet dan mij. Maar daarbij vergeet ik te zien dat zij tussendoor veel meer nemen. Zij eten als ze trek hebben. Ze eten chocolade, chips, friet. Soms proppen ze in één keer veel naar binnen. Ik wil dat ook kunnen. Maar nee hoor, ik zit vast aan een stom schema, en raak in paniek als ik te veel eet voor mijn gevoel. Het is al ik weet niet hoe lang geleden dat ik eens hagelslag op mijn boterham had. Zulke dingen durf ik nu echt niet meer te eten. Hoewel het realistisch gezien onlogisch is dat je van een keertje iets engs kilo's aan zal komen. Mijn gevoel spreekt mijn verstand zo tegen af en toe.

 

Maar het gaat goedkomen, ik moet doorgaan met vechten. De strijd aangaan in plaats van mijn angsten ontlopen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar, er zal een dag komen dat ik gelukkiger ben. Hoop ik. Ooit.

 

 

 

Ik heb de tekst van dit liedje van een goede vriendin gekregen. Het helpt me soms, als het even tegenzit allemaal, weer wat positiever te worden. Ik vind het een mooi liedje!